Još jedan od čestih principa rada jeste montaža i kolažiranje fotografija, štampe i drugih umetničkih i neumetničkih materijala na površinu slike koji je dinamizuju i proširuju njeno polje ka objektu i pikturalnim instalacijama. Izlazak slike u realni prostor i njeno oblikovanje u instalaciju, vodi se istim principima rada gde potez četkicom ili autorkinom rukom deluje ka formiranju oprostorenih modula i novih sistema jezika slike. Slika time prestaje da se posmatra kao ravna ploha, već polje za istraživanje sopstvenih mogućnosti delovanja van ustanovljenih okvira. Upravo to jeste jedna od najvažnijih kategorija koju autorka problematizuje u svom radu, a to je problem prostora. S jedne strane, prostor kao likovni element u radovima Marine Popović  oslanja se na modernističku tradiciju u kojoj slika formira sopstvenu stvarnost. Samim tim slikarstvo ne teži oponašanju relnog, već naprotiv ima slobodu da likovnim sredstvima uokviri svet u kome deluje. S druge, izlazak slike u prostor, u idejnom i formalnom sloju, aktivira posmatrača kao saučesnika u njenoj transformaciji, čime se pomera granica ustaljenog prostora slike, stvarajući višestruke svetove slike.

Na istoj liniji gestualnosti i najdirektnijeg delovanja na delo, na izložbi je predstavljeno i nekoliko skulptura u terakoti, nastalo u širokom vremenskom rasponu. Mogućnost rada sa takvim materijalom, dozvolilo je umetnici da metod rada na slikama uspešno prenese u drugi medij. Predstave pesnica i šaka, njihovih otisaka na ravnim pločama poslužile su kao prelazni modul ka skulpturi. U radovima kao što su „Vrisak“, „Komunista“ i drugim primerima figurativne plastike, Marina Popović tretira prazninu kao integralni deo svog plastičkog izraza, koji postaje ravnopravan činilac u posmatranju njenih radova. U tim radovima, takođe dominiraju snažan gest i direktan iskaz, često zasnovan na društvenim i ličnim impulsima” – Mirko Kokir, istoričar umetnosti.